DANK ZIJ CORONA

Eerlijk is eerlijk, mede door altijd op zoek te gaan naar goed weer was het vaak zo dat wij in buitenland op vakantie gingen. Nu echter de Covid de grenzen deed sluiten moesten wij wel of thuis blijven of in Nederland zelf iets zoeken waarbij je er achter komt dat ook wij hier heel mooie plekjes kennen. Bovenstaande foto geeft de entree weer van het slot te Arcen met z’n beroemde kasteeltuinen. Maar ook de achterhoek met bijvoorbeeld ‘s-Heerenberg kent een mooi groot kasteel en talrijke mooie gebouwen.

In Zeddam hadden wij een prima onderkomen bij Alby en Linda, een prachtig ingericht appartement waarbij in de rustige achtertuin een prima door de gastheer zelf gebrouwen biertje gedronken kon worden als voorspel voor het diner.

Om de hoek daar bij de Kilderse weg heb je Brinks Pannenkoekenrestaurant. Nu is mijn eerste reactie hierbij ……….pan-nen-koe-ken ??? Dacht het niet …….. totdat ik onderstaand berichtje las.

Ja hallo hé maar dat moest geprobeerd worden natuurlijk ……………………. Het toeval wilde dat Gastheer Alby de volgende dag met een dinerbon van dit restaurant Brinks voor de neus stond . Nou ……..de rest laat zich raden ………

Holy Mozes nogantoe, woorden te kort ……. maar uhhhh ‘k eb ‘m nie helemoal op gepeuzeld gekregen ………

Dat er ook gezond gegeten kan worden lijkt wel duidelijk als je altijd op reis bent met een maatje-36 dus toen wij na Zeddam in Wanssum nabij Venray terecht kwamen bij Yvonne, je zit dan al een tijdje in Limburg moest daar natuurlijk het lokale goud getest worden.

En een terrassen dat ze daar hebben ……………………

Kortom dat Nederland als vakantieland is zo gek nog niet. Daar komt bij dat als je zoals wij o.a. eind juni gaat, er absoluut geen drukte is, geen gezinnen met kinderen, geen bejaarden ( beetje bang wellicht nog voor de corona ) , nee rustig fietsen op mooie paden met relatief weinig volk op de weg. Wij zitten thans over de helft en hebben ruim 160 km gefietst en hebben al menig leuke trip gemaakt. Wordt vervolgd.


BACK AT WORK

Ja ja, het was weer zo ver. Het zijn de laatste twee weken van Juni en dan moet de voorzitter weer op vakantie. Een redelijk zware last voor deze tengere schouders maar we gaan ons er door slaan en zien wel waar het schip niet strand. Strand, strand, niet, niet ???? Laat ik beginnen met het ergste, dat is n.m dag drie waarbij ik mee moest om te gaan liggen zonnen. Alles uit de kast getrokken, te warm, te koud, corona, eikenprocessierups ….. er was geen beginnen aan dus daar lag ik …… eind van de ochtend op een handdoek op kriebelend gras vlakbij een zandstrandje met af en toe een vervelende vlieg en kans op ( uit de lucht vallende ) teken. Om kort te gaan , inclusief lunch zijn we rond vier uur vertrokken en was deze ellende ook weer voorbij.

Nu effe beginnen bij dag één. Het bovenstaande huis staat in Zeddam, een plaatsje in de achterhoek en we zijn te gast bij Alby en Linda en rechts beneden is onze woonkamer met daarachter een slaapkamer en daarachter een grote badkamer. Eigen tuin en plaats voor de auto kortom superluxe. Zoals het hoort op vakantie relaxed vertrokken om 11.30 uur ( niet dat ordinaire gejakker af 07.00 uur ‘s-ochtends ) , onder weg de lunch in het leuke stadje Doesburg en eind vd middag gastvrij verwelkomd door eerder genoemde gastheer. De volgende dag een fietstocht naar Tolkamer ( daar waar de Rijn Nederland binnen komt ) je komt dan door een stukje Duitsland waar natuurlijk bij de Konditorei eine torte gegessen werden und schlussendlich beland aan de Rijn.

Daar was een terras met schitterend uitzicht, uitstekende lunch … ja ja het was weer hard werken.


HET BLIJFT LEUK !

Bovenstaand plaatje geschoten op de dijk tussen Volendam en Monnickendam tijdens een motortripje met JC en twee van diens vrienden. En wat doe je dan al zo’n hele dag voorzitter ? Nou, geen ene flikker en vooral veel lanterfanten was dan het antwoord. Tegenwoordig echter na inmiddels zes en een halfjaar lanterfanten is het antwoord ……………….. Nou, geen ene flikker en …………………… Nee, even serieus nu, ik geef mijn huidig leven een tien en doe natuurlijk best wel iets gedurende zo’n lange dag . Vandaag 19 juni bijvoorbeeld de laatste hand gelegd aan de bouw van een pergola in de tuin van dochterje-lief.

Kijken naar hoe anderen werken is natuurlijk ook vermakelijk daar kan ik ook dagen mee bezig blijven.

Dan was er alweer een week geleden iets wat bij mij althans behoorlijk wat indruk maakte namelijk de promotie van schoondochter Jolien tot Doctor. Daarbij aanwezig zijn vond ik zeer eervol en ja ………doe het maar even zo’n uur doorkomen terwijl je doorgezaagd wordt door wijze mannen over jouw stelling/onderzoek etc. Het liep gelukkig goed af en na afloop lekkere hapjes en champagne.

Dan is er nog iets anders leuks te vermelden . In de periode 1978-1990 werkte ik bij een uitzendorganisatie en kort geleden kwam ik via het www in contact met Guus Keser ofwel de oprichter van het gelijknamig uitzendbureau. Guus, inmiddels op leeftijd, tegenwoordig wonend in Canada en nog steeds voorzien van een jeudig soort ADHD oftewel enthousiasme vroeg mij om verhalen/anekdotes uit die tijd en heeft zich daarmee zo begreep ik behoorlijk vermaakt. Het ging o.a. over de valkparkiet op de balie bij de vestiging Roosendaal , mijn eerste standplaats destijds. Die wij gemakshalve ook maar Guus genoemd hadden, beroemd geworden omdat wij (Liesbeth en ik ) ‘m “the bridge over the river kwai” hadden leren fluiten. Het ging over de Rolls Royce (ex kon.Juliana ) waarmee ik getoerd heb lang voordat koning Willie en z’n Maxima er in zouden rijden tijdens hun trouwdag. Kortom verhalen zat en ter ondersteuning heb ik nog enkele foto’s opgediept o.a. over een en ander.

Dan zijn er nog de gewone dagelijks dingetjes zoals een bezoekje hier een bezoekje daar en natuurlijk weer een vakantietje op komst.

Samen met JC in de werkplaats van Daan geweest waarbij direct diens motor onderhanden genomen werd. Ook nog een bezoekje aan Rene en Yvonne op Marken waarbij direct opvalt dat dat beest meer haar op z’n onderarmen heeft dan zijn baas. En ja, buitenshuis eten doe je tegenwoordig maar binnenshuis maar dan buiten ………………….? Kunt U het nog volgen ? Hoog tijd om te stoppen.


FR.PAGE WUHAN ZEITUNG

Op 2 juni 2020 stond te lezen

繁體字 / 繁體中文字 / 繁體中文繁體字 / 繁體中繁體字 / 繁體中文字 / 繁體中文繁體字 / 繁體中繁體字 / 繁體中文字 / 繁體中文繁體字 / 繁體中

Nou, ze kunnen me nog meer vertellen met dat hele Corona-gedoe, maar ik ga weer lekker genieten.

繁體字 /


CORONAPROOF

Nou, ………… nog wel, we schrijven inmiddels 21 mei, zat gedaan sinds mijn laatste bericht maar niet spectaculair . Eigenlijk ook net op tijd terug gekeerd uit Florida eind februari want kort daarna ( citaat sukkel Trump ) brak ook daar een griepje uit. Wat heb je zoal dan gedaan Hans ? Nou onder andere een verkeerde investering. Zie hiervoor het verhaal van de opnieuw gelakte en gespaakte velgen van mijn brommert en bedenk dat als je daar flink wat geld aan uitgeeft en vervolgens die fiets inruilt je eigenlijk aardig stom bezig bent. Maar ja soms toon ook ik mij menselijk. Intimi weten dat ik al jaren kijk naar een vervangende motor voor mijn inmiddels 18 jaren in bezit zijnde tweewielig voertuig. Mijn volgende motor moet dit, moet dat, moet niet zus maar wel zo kortom dermate kritisch dat ik daar nooit uitkwam, talloze proefritten op aspirant vervangers maar toch iedere keer weer …………. “waar ben ik nu mee bezig” Betrouwbaar , kosten nihil , nog steeds bekijks en vragen. Het blijft een aparte die R1200C .

En dan ineens aandacht voor een R1200R.LC met natuurlijk rood erin. Kijken, zitten, kijken, nog eens rijden, toch eigenlijk ook wel apart. Nooit een R1200GS want daar rijdt heel Nederland mee. Nooit een zwarte motor want daar rijdt ook bijna heel Nederland mee , kortom rood ( en wit ) moest het worden.

De nieuwe met de oude op de achtergrond.

Aangeschaft dus maar, beetje personalizing toepassen en gaan maar ……? Ja, alleen waarheen ? Eerst nu nog ff de corona europa uit blazen en dan ….

Voorlopig maar de hartelijke groeten vanuit mijn achtertuin !


LUXE PERIKELTJES

Ja, dan kom je begin Maart terug uit Florida en dan breekt hier de pleuris uit …… niet geheel juist want pleuritus geeft een probleem rond de longen en corona erin maar hoe dan ook er brak wat uit. Nou, hier bij mij brak er ook wat uit alleen gelukkig niet een van deze longaandoeningen.

Dat zat dus zo ……………….. Voor Florida, begin Februari besloot ik om de wielen van mijn brommert te demonteren teneinde de velgen waarvan het chrome behoorlijk aangetast was te laten behandelen en te laten opknappen middels poedercoaten ( soort van spuiten ) om zo weer een paar mooie wielen te verkrijgen. Ja, sprak men in Joure dat gaat wel lukken, chrome eraf, schuren, coaten, opnieuw spaken , minder dan twee weken kost dat dus als je terug bent uit de States staan ze hier klaar. Klinkt toch goed zou je zeggen. Het beeld in mijn garage derhalve als hier onder .

Rond 1 maart , net terug uit Florida, Joure gebeld ……. en ? staan ze klaar ? Nou uhh nee, het chrome ging er niet af en moeten ze naar de ontchromer ( nieuw beroep ?) en daar heb ik geen nauwe contacten mee dus geen idee wanneer klaar. Twee weken later ……… ja ik geloof dat ze bij de coater zijn dus dat kan niet lang meer duren, twee weken later, volgens mij moeten ze klaar zijn en worden ze per TNT verstuurd naar Joure voor het voorzien van nieuwe spaken, 4 dagen later, ja uhhh vanwege de coronacrisis lopen ze achter met versturen maar ze komen echt hoor ………….. drie dagen later …….. ja ik heb ze binnen en ga ze nu spaken en balanceren/uitlijnen ……… mooi hè benauwd geweest voor niks dus dacht ik nog. Ik kan ze dus morgen middag ophalen ? Ja, geen probleem. Volgende dag een appje …….. uhh kéb nie genoeg nippels maar besteld bij BMW ……… liggen al klaar. Nou dacht ik, kan er ook nog wel bij, twee dagen daarna ………. kéb nog steeds geen nippels ……….. Dat was het punt waarbij er bij mij iets uitbrak (zie eerste zin) en de zon maar schijnen. IK WIL RIJDEN ! Maar ja zonder wielen ? ………. Uiteindelijk ……… ik haal nippels uit een ander nieuw wiel en dan haal je ze morgen in de loop van de ochtend op ………. jubel, jubel jubel………. die volgende ochtend ( vandaag dus ) krantje lezen in de tuin, zon op het bolletje, kopje koffie , kortom “la belle époque” en daar komt een appje binnen. Als je op dat moment je smartphone over de heg in de vijver wil gooien schiet je eigenlijk ook niet zoveel op dus dat maar niet gedaan en het appje gelezen ……….. Kun je ook vanavond komen ipv deze middag ? Nou dat kon er ook nog wel bij. ………………………. Wij schrijven heden 17.15 uur , nog geen nieuw appje ontvangen , ga zo maar wat eerder aan het eten beginnen want ik wil graag om 19.00 uur in Joure zijn en ik zweer je als ik die wielen straks in handen heb zal ik het rubber van de banden, de velgen, ja zelfs de beide ventielen hartstochtelijk kussen.

Intussen ga ik in gebed.

Update 20.40 uur. Ken je die mop van die gast die naar Joure reed om z’n wielen op te halen ? Nou die is dus niet gegaan want wegens technische (details) ……. werd het avondwerk en nu worden de wielen morgen rond 07.00 s’-ochtends voor de deur gezet ………… wat mij een rit naar Joure bespaart , “elk nadeel hep ze voordeel” volgens een hollandse filosoof ( die ook niet onverdienstelijk een balletje trapte ) dus met die gedachte gaan we straks maar slapen.

Update 01.55 uur. Badend in het zweet word ik wakker, ik heb zojuist gezien dat mijn slaapkamer langs alle wanden vol staat met motorwielen ……..ahhhhhhhh.

Update 11 april. 08.00 uur in de ochtend, in kamerjas naar de voordeur …………………………. nou, echt geen wielen Grrrrrr…….. ‘s-avonds 21.00 uur ………….. een telefoontje. Ben je thuis ? Indien ja breng ik de wielen met een uurtje …………….. uhhhhh nou kom maar.

Niet te geloven maar ze kwamen er echt aan …………. de volgende dag was dit het resultaat.

Niet te geloven…………………. “ik kan weer rijden”


MIAMI AGAIN

Miami verlaten nadat we op dag 1 aangekomen waren was zoals eerder vermeld een crime ! Je rijdt na de luchthaven richting een snelweg en staat voor de oprit al geheel vast, echt vast dus m.a.w. 15 minuten doen over minder dan 500 meter. Zeker een uur kostte het ons om uiteindelijk een beetje te gaan rijden. Zeven banen en beginnend met stapvoets, ongekend, ja ook dat is Amerika. Ook vanaf “the Key’s” naar ons hotel in Miami zeer rechte eindeloze wegen met almaar stoplichten. Je vergist je telkens in hoe groot die stad is en hoe lang c.a. 40 kilometer naar niet eens het centrum duurt met al die f… stoplichten. Buiten de stad op de interstate is het andere koek …………… ruimte zat, keep you lane, rechts inhalen dus toegestaan en wijdse vergezichten die als je nauwelijks 100km/uur mag rijden eindeloos voorkomen. Onderstaand wellicht een wat saai videootje geeft hier een beeld van maar als je rondom en ver weg kijkt krijg je een indruk van de ruimte en daardoor het ook relaxte verplaatsen van A naar B.

Maar goed …….. terug naar de laatste twee dagen in Miami. Uiteindelijk aangekomen bij ons hotel waar wij voor “the Key’s ” al een keer geslapen hadden, inchecken/uitpakken en direct maar richting “south beach” een dynamisch deel van Miami met strand, gigantische hotels, gezellige winkelstraten en deels een mooie architectuur aangaande bebouwing. Art-deco is de stijl die daar veelvuldig gehanteerd is en echt leuk om die typische kenmerken daarbij waar te nemen. Ook ons “Zen-hotel” had zulke stijlelementen.

Even parkeren op een rustig plekje op south-beach om m.b.v. een plattegrond te bepalen waarheen en hoe.

Opvallend is hier hoeveel spaans er gesproken wordt, soms bij de lunch maar ook in het restaurant ‘s-avonds een serveerster die nauwelijks engels sprak en waar het maar goed was ( voor ons dan ) dat op de kaart ook e.e.a. in het engels stond weergegeven zodat we een redelijke keuze konden maken. Aan de overigens heel aardige dame hadden wij daarbij niet zo veel. Toen ik na afloop niet om “the cheque” vroeg maar “la cuenta por favor” kreeg ik twee opgestoken duimen. Nou kun je dat ook uitleggen als ” blij dat ze opzouten” maar ik zag het die avond iets positiever.

Aan alles komt een end, zelfs je leven ( als je lang genoeg wacht ) maar Florida was uiteindelijk heel leuk “voor een keer” zeiden we er achteraan. New York, Washington, Philadelphia en natuurlijk de westkust vonden wij nog leuker en voor de overige staten ( er is nog zoveel te zien daar ) gaan we een keer enkele maanden uittrekken waarbij het voertuig al klaar staat.


KEY WEST

Voor wij op weg gingen naar Key West eerst twee dagen verbleven in Fort Mayers. De buitenhuizen (hout natuurlijk ) van Edison en dat van Henry Ford bezocht. E.e.a. samen met een museum/tentoonstelling van beide heren aangaande hun uitvindingen/verdiensten, heel interessant. Beiden wel behorend tot “the happy few” natuurlijk wat o.a. tot uiting komt als je de plaats van beide huizen, het uitzicht, de prive aanlegsteiger en het zwembad ( c.a. 1930 ) aanschouwd.

Hierna afgezakt naar Napels een luxe plaats voor gefortuneerde pensionado’s. Bijna alle huizen hier hebben insteekhaventjes, boothuizen, aanlegsteigers etc. voor de “zeer bovenmodale” scheepvaart. Eerst aan het strand de zon onder zien gaan in de Golf van Mexico.

inclusief door het beeld vliegende pelikaan
inclusief door het beeld vliegende pelikaan
Inclusief in het beeld staande baviaan.

Daarna zagen wij kans een tafeltje in een restaurantje te scoren aan de plaatselijke strip aldaar waarbij Convertible Rolls, Bentley en Maserati’s in meervoud voorbij kwamen zoeven.

Na twee dagen, we waren inmiddels beland in Miami, de geplande rit naar de “Key’s ” , te beginnen bij Key Largo en geheel aan het einde Key West. Bij ons vandaan zo’n 240 km waarbij via een smalle tweebaansweg en gemiddeld 70 km/uur je een groot deel van de dag kwijt bent. Onderweg bij Brutus Fishmarket een heerlijke lunch en tegen 16.00 uur eindelijk Key West. Heel leuk, heel apart, bijna uitsluitend houten huizen vanaf c.a. 1900 zo ook ons ( peperdure ) hotel dat stamde uit 1897.

Duvalstreet Key West

Heel interessant was de woning van Ernest Hemmingway die hier woonde tot 1940 waarna hij naar Cuba verhuisde met een nieuw liefje. Overigens …… ook dat huis in Havanna hebben we ooit bezocht. We zijn geweest bij “the little whitehouse” het zomerverblijf van zeven presidenten w.o. Roosevelt, Truman en Kennedy. Je kon jezelf laten fotograferen op het meest zuidelijke puntje van de USA c.a. 150 km af Cuba. Daar stond een rijtje wachtenden en daar heeft de voorzitter geen tijd voor dus die puist maar op een afstand op de plaat gezet inclusief malloten die daar wel voor in de rij gaan staan. Dan was er ook nog Sloppy Joe’s , de kroeg waar Hemmingway wel kwam maar het schijnt dat de echte kroeg c.a. vijftig meter verder in een zijstraat was.

Het hotel was het goedkoopste wat te krijgen was maar peperduur. Je kreeg dan wel een kleine kamer met airco die meer herrie dan koelte gaf, een zeer matig ontbijtbuffet waarbij een 70-jarige in hotpants met blond geverfde haren compleet met uitgroei onnozel liep te doen (Bij een buffet doe je als gast immers alles zelf ) waarbij ook opviel dat op de vierkante bar op alle windrichtingen glazen potten stonden voor de tip. Nee, het hotel vond ik niet echt tiptop dus werd het ook geen toptip.

De pier met lifemusic.

Maar voor de rest, echt waar , vonden wij Key West de moeite waard. Op de terugweg wederom een perfecte lunch bij Brutus Fishmarket.


AMERICA GREAT AGAIN

Dan kan dus alleen in Amerika,….. een politieauto met een bon op de voorruit.

Een land van uitersten, je valt soms van de ene verbazing in de andere. Extreem dikke mensen, junkfoodtenten op iedere hoek en in shoppingcentre’s soms vier naast elkaar en nog vier er tegenover. Eenpersoonsporties waarmee je een weeshuis kunt voeden, bekers Cola gelijk emmertjes. Pickup-trucks, sedans, SUV”s alles is hier groter dan groots. Winkelpersoneel overdreven aardig en wat ons ook telkens weer opvalt …………. daar waar het megadruk is, vanmorgen een heuse groentemarkt en een kunstmarkt, niemand heeft haast alles gaat er gemoedelijk aan toe, geen voordringen alles volkomen relaxed.

Een heuse groentemarkt niet in de Ardeche maar echt in Saint.Peterburg USA !

Twee dagen Tampa aan de westkust en o.a. geweest naar Yborcity een deel van Tampa waar ooit rond de twintiger jaren van de vorige eeuw cubanen zijn neergestreken en waar nog steeds een levendige handel is met de fabricage en verkoop van sigaren. Aan het begin van de wijk een bordje met als opschrift ” Hictoric centre” , wat je in de meeste gevallen met een korreltje zout moet nemen, ’t stelt meestal geen zak voor, hier echter heuse oude panden met veranda’s op de eerste verdieping, leuke oude kroegjes en regelmatig pandjes/winkels waar men actief was met sigaren rollen. Een oud trammetje rammelt er doorheen kortom net Cuba in het klein.

Dat trammetje brengt je overigens gratis naar het modernere/huidige Tampa en terug.

De volgende dag een bezoek aan het Dali-museum in Saint Petersburg waarbij voor ons de teller inmiddels op vier staat want eerder waren wij in Spanje al in zijn museum in Figueres, in zijn buitenhuis in Portlligat/Cadaques en in zijn kasteeltje in Pubol waar hij ook ligt begraven naast Gala zijn muze.

Hier in Saint Petersburg een geweldige collectie, naar men zegt de grootste buiten europa ziet men kans om spectaculair tentoon te stellen. Door een app. te laden en vervolgens met de camera aan je I-phone t richten op het schilderij komt e.e.a. tot leven en zie je details die voorheen nauwelijks zichtbaar waren. Echt geniaal en zo leuk om te zien en doen.

De volgende dag op weg naar Fort Myers om daar eens twee dagen rond te sjouwen maar daarover later meer. Houdoe , ik val nu m’n bed in !


VUURPIJLEN VERBODEN !

Omdat na een dag later vertrokken te zijn ook nog bleek dat men niet in Orlando zou landen maar uitsluitend in Miami hadden wij ook het afhaalpunt van de huurauto laten aanpassen naar Miami omdat we het voorstel van TUI om ons te vervoeren naar Orlando met een shuttle niet zagen zitten. Nee comfortabel met een eigen rentalcar leuk ons iets luxer en sneller. Nou dat hebben we geweten, Het begon al in Miami waarbij het ons meer dan een uur kostte om die stad uit te komen.

Miami uitrijden rond een uur of vijf.

Daarna volgden nog ruim 400 km in het donker en als je dan net tien uur vliegen achter de rug hebt in niet de juiste conditie ( verkouden/keelpijn ), ik heb nog nooit zo naar een bed verlangd als die avond. Half zeven op staan om om tijd op Schiphol te zijn , vliegen tot c.a. 14.45 uur dan je horloge zes uur terug zetten en vervolgens om 22.45 aankomen in het bewuste hotel ………. nou ik geef toe, …………… dan heb je aan mij geen gezellige gast.

Maar dan …………………. een perfect hotel, twee grote kingsize bedden, s’morgens een prima ontbijtbuffet en vriendelijk personeel. We hadden er zin in, Daytona laten schieten en direct naar Kennedy Space Center.

Het woord indrukwekkend was niet voldoende ……………. $57,- p.p. is niet weinig maar dan krijg je ook wat. Met een bus ( c.a. 6 km ) wordt je mee genomen naar de reusachtige lanceerplatforms waaraf destijds de gigantische raketten voor o.a. het Apollo ( maanlanding ) en spaceshuttle gebeuren plaats vonden. Halverwege op de terugweg een hal in waar menig scheepsbouwer jaloers op zou zijn met daarin de gigantische raket met daarin de maanlander en terug naar het hoofdgebouw waarin een spetterende show rondom de spaceshuttle die daarna als het scherm omhoog gaat ook levensecht te voorschijn komt, gigantisch wat een apparaat !

Korrtom een geweldige dag en veel gezien. De volgende dag gepland voor Tampa een stad 180 km naar het westen aan de golf van Mexico.