COMME DIEU EN FRANCE

Vandaag maandag alweer de laatste dag hier in Servian. Vanavond hier thuis nog een diner bij Nicola en Gwen, morgenochtend in de tuin een ontbijt en dan richting regen oftewel Nederland. We hebben best wel veel gedaan en gezien hier vinden we zelf. Gisteren de oude ommuurde stad Carcassonne bezocht en ‘s-avonds gegeten aan de haven van het vissersplaatsje Mèze. Eergisteren Bezier bezocht, gefietst langs het Canal du Midi en halverwege geluncht met een perfect visgerecht. De dag daarvoor luieren aan het zwembad hier en ‘s-avonds aan de vissershaven van Sète oesters en andere visgerechten gegeten kortom alleen maar leuk, leuk, leuk.


LINKS,LINKS,LINHINGS….

De voorzitter hard aan ’t werk op zijn balcon.

Eergisteren vertrokken vanuit Salles onder Bordeaux naar Servian want het aspirantlid wilde meer zon. Servian is een slaperig stadje noordwest van Bezier waar wij een B&B vonden in “une tres charmant maison” gebouwd in 1890.

Airco hadden ze toen nog niet maar is ook niet nodig want de zon draait over de zijkant van het huis naar de voorzijde terwijl wij een kamer hebben aan de achterzijde met een riant balkon met dito uitzicht op de bergen ver weg.  Na kennis gemaakt te hebben met de gastvrouw en heer Nicola en Gwen en ons geinstalleerd te hebben,  eerst naar de grote garage annex inpandige schuur voor een amicaal gesprek met Gwen over en bij de deux-chevaux welke (via ouders ) in gebruik was sinds 1976.

Achterzijde B&B

Mijn eerste ( tweede hands ) 2cv kocht ik in 1974 gevolgd door de aanschaf van een nieuwe in 1979. Gesprekstof zat dus en een klik was snel aanwezig.   Vervolgens gereden richting Serignanplage waar ik toevallig 4 weken daarvoor gewerkt had als kok voor de tentenbouwers. Nou ja, kok ? Nou ja, gewerkt ? In ieder geval aanwezig geweest. Even de “huge” camping opgelopen en kennis gemaakt met het daar aanwezige beheerders echtpaar van rent-a-tent waarbij bleek dat hij tevens jarig was. Na een glas frisdrank en even bij gekletst te hebben verder naar Serignan zelf voor een hapje eten in een restaurant aan het centrale pleintje daar. C.a. 21.30 uur op weg terug naar Servian een stadje wat zich kenmerkt door o.a. smalle en steil omhoog lopende straatjes met af en toe daar ook nog een venijnig bochtje in. Navigatie was nodig om het huis terug te vinden maar daar is die apparatuur voor.  Op een zeker moment was er een “deviation” maar daar wist de navigatie ook wel raad mee en dus draaiden wij een steil omhoog straatje in om vervolgens bij een haardspeldbocht uit te komen die zo scherp was dat ik twee maal achteruit moest steken om de bocht te kunnen ronden.
Dit gaat niet goed hoor vermelde de co-piloot op de stoel RV, ’t wordt steeds smaller. LV antwoorde de gezagvoerder van die dag ” mmwwhh” dat gaan we nog zien. Nou, die laatste kreeg zoals gewoonlijk weer eens gelijk  want waar een Golf sportsVan ( ‘k eb ’t ff opgezocht ) van spiegel naar spiegel 2,04 m meet werd het straatje, steil omhoog met een bocht er in ongeveer 2 meter. LV ….. waar zit dat knopje om de spiegels in te klappen ? RV , dat weet ik niet want ik gebruik het nooit. Vrouwen ……….. sprak Jack the Ripper ooit ……..
Na wat geschuif en gedoe uiteindelijk gevonden waardoor de opvolger van de Kever 1,94 meter breed werd. Het straatje werkte prettig mee want dat werd c.a. 1,96 meter ! De volgende conversatie volgt dan …… bij een gemiddelde snelheid van c.a. 1 km/uur    RV. NEEN, NEEN, NEEN, DAT KAN NIET ! DAT KAN NIEHIET DAT KAN NIEHIET . Naar links, naar links, naar links,……… naar linhinks zeg ik toch ……….. dat gaat niet, nee, nee dat gaat niet, terug, terug Kortom blinde paniek van RV en op zo’n moment moet LV toch wel even stevig in de pas aangeschafte modieuse sneakers staan. Stap jij maar uit was geen optie want het portier kon niet open. Om een kort verhaal lang te maken, we zijn eruit gekomen met slechts een grijze kras op de ingeklapte rechter spiegel van waarschijnlijk een kunststof afvoerpijp want die streep was er met een vinger jodenlijm af te poetsen.

The morning after the night before.

Had ik toch meer naar links gemoeten ?


DUNE DE PILAT

Aan zee moet je soms een duin doorploeteren/beklimmen om aan het strand te komen. Niets bijzonders zou je zeggen, nou dat kan hier aan de kust zuidwestelijk van Bordeaux een beetje tegenvallen maar later daarover meer. Kwart voor tien ‘s-ochtends vanuit Monnickendam vertrokken, koffer/tassen/kratje in de auto, fietsen op de trekhaak en gaan met de “overrijpe” banaan. Geheimtaal voor een zwarte auto hetgeen nu niet geheim meer is. Kunt U het nog volgen ? Ik zelf nauwelijks . Slecht weer onderweg, Parijs in de file ( totaal c.a. 1 1/2 uur ) en tegen de avond in Orleans. We zijn wel eens verder gekomen op zo’n dag maar goed, hotel gezocht en gevonden bij een voor ons nieuwe keten genaamd Tyriad o.i.d. alwaar een vriendelijke bediening en prima kamer. Ik ga nog eens echt geven om die malle Fransen …….. ‘s-avonds gegeten tegenover het hotel bij een buffetrestaurant waarbij ik nog nooit zoveel voor, hoofd en nagerechten tegelijkertijd zag , ongelooflijk veel keuze in vlees, vis, oesters etc. en ook hier een aardige bediening.

De volgende dag rond Bordeaux ( eerst natuurlijk nog een terrasje onderweg ) een fikse file die welliswaar korter duurde maar uiteindelijk dan toch de vakantievilla op een kasteellandgoed. Prima hut met ruime badkamer met ligbad en drie slaapkamers kortom prima de luxe. Tennisbaan, squashbaan, zwembad ……. het is er allemaal.

De volgende dag richting kust want o.a. het Dune de Pilat moest beklommen worden. Een hoopje zand waar ik vol goede moed alsook vol zand in de schoenen aan begon echter ik had niet gerekend op S(Z)andra want haar naam betekent dan letterlijk ” zand, hier ga ik rechtsaf ” Niet dat heuveltje op te krijgen die jeugd van tegenwoordig ! Nee mevrouw zocht wel een trapje.

Nee, even serieus nu, dit duin is het hoogste van europa en is 111 meter hoog en ruim 500 meter lang. We zijn weer in de auto gestapt en achter het kuddevolk aan een parkeerplaats op gereden waarbij je 6 euri diende af te tikken en kon dan via een trap, jawel , het grootste deel van deze klimpartij afronden en eerlijk is eerlijk een imposant beeld is dan de verdienste.

Verdomme net of je in de Sahara staat.

Nee Zandra werd weer Sandra en naar beneden wilde ze niet via die f.trap dus wederom zand in m’n schoenen !


NAAR HUIS EN WEG WAS IE WEER

Hoe vul je de dag met niets doen ? Da’s al heel lang het belangrijkste in mijn pensionadobestaan en toegegeven … da’s soms best lastig. Dat koken voor de tentbouwers op campings aan de middellandsezeekust en in de Ardeche was leuk maar zeker geen niets doen en ik moest nog terug. Ik had gekozen voor reizen met de brommer maar geef toe dat als je dan c.a. 700 km op een dag op voornamelijk de tolweg rijdt je wel eens wat anders wil. Nou arbeiders en overige zielepoten dat kan. Heb al eens geventileerd hoe blij ik ben met mijn huidige brommertje, dat e.e.a. perfect stuurt, rijdt, remt en ( na uren ) iets minder zit. Beetje last van een houten kont na verloop van tijd en daar doe je dan wat aan. Op de cruisecontrol rijdend is het easy om beide handen van het stuur te halen, je stuurt dan zoals dat op een fiets kan enigzins met je lichaam alleen nu wel met een snelheid van c.a. 120 km/uur Voilå een andere zit ! Nu had ik eens gehoord van een gast die op een GS achterop ging zitten met z’n armen over elkaar en ja, ach waarom niet ………………………….. Nou, ook dat werkte ! Vervolgens kom je op reisdag twee na Bastogne in de Ardennen en dacht ik ………. ‘k hoef toch niet persé om 18.00 uur thuis te zijn dus een stukje binnendoor over schitterend geasfalteerde wegen en bochten in een eveneens schitterend landschap, da’s pas motor rijden en haalt het ongenoegen van die lange rechte weg er ook nog eens uit. Na een half uurtje zo genoten te hebben verveelde dat ook weer, de roep om huis was kennelijk toch sterker dus maar weer de E25 op. Let wel 10.00 uur in de ochtend op een doordeweekse donderdag m.a.w. geen hond voor of achter mij besloot ik tot een ander tijdsverdrijf n.m eens dat rechter handvat enigzins verdraaien. De snelheidsmeter van deze brommer loopt tot 240 km en daarna komt een rood lampje van het alarm. Ik kan U verzekeren dat de naald na korte tijd boven het lampje hing , da’s ( althans voor mij ) sensatie en je bent ook nog eens veel sneller thuis. Op een acceptabele snelheid verder cruisend kom je dan weer in Nederland na c.a. 4 weken en dan is er tijd voor koffie .

Mc-cafe en een klaar liggende Volkskrant ……………………………….. nou dan ben ik bijna thuis hoor.

Ook nog even thee gedronken onderweg in Nuenen bij oudcollega Joop en Dorien. Bijkletsen in de tuin en verder maar weer. Kom je tegen zessen zwemmend in het zweet ( onderweg 34* ) aan bij huis komt er een heerlijke kerryachtige geur uit de naast gelegen woning van buurmeisje Aly met de opmerking ” heb je nog niet gegeten ? ‘k eb toch te veel gemaakt ” ………………………………… zit je daar na een verfrissende douche een heerlijke salade te eten.

Nou geloofsgenoten en overige moslims er was geen boter maar daar viel ik met de neus toch wel in ……..

Even een paar wassen draaien, onkruid uit de tuin halen , alsook de tweede vaccinatie halen , nog wat boodschappen doen en maandagavond richting Monnickendam want dinsdagochtend op vakantie met Sandra naar, jawel Frankrijk !

Zwaar leven toch !


NEGEN

Tart de citron avec cafe op een terrasje s’morgens 10.30 uur op m’n vrije zondag in het centrum van Aubenas. Slechter kan altijd, veel beter wordt lastig. Heb m’n leven op dit pamflet al eens een 9 gegeven, nou, da’s niet veel anders heden ten dage. M’n rent a tent kookperiode loopt binnenkort af. Na morgen nog 1 a 2 dagen en dan in 2 dagen naar huis, kleding wassen etc. en vervolgens 2 weken op vakantie met Sandra kortom een 9 ! Straks naar de camping terug via een heel mooie weg, wat boodschappen uitladen vervolgens een mooie andere route volgen naar ca 800 meter met een fantastisch uitzicht en na terugkomst wellicht even een verblijf aan het zwembad. Had ik al verteld van die negen die uhhh ? 😄

Het luxeprobleem doet zich voor dat wij na komende week nog niet weten waar heen te gaan op vakantie. Heb hier op beide campings de mogelijkheid voor een luxe mobile-home maar in Nederland blijven kan natuurlijk ook. Wat wij dan missen geef ik via onderstaande beelden nog even weer.

Ja, de Ardeche blijft mooi, heet en stoffig. Op zo’n zondag als deze werkelijk geen hond te zien laat staan een mens. Leuk om door te crossen maar een huis zou ik er nooit willen hebben. Ben bang dat ik na drie maanden uitgekeken zou zijn. Maar nu voor even ……………….. schitterend en dat beeld hou ik graag nog even vast.

See you later , etc.


DE ARDECHE

Ja en dan is La prairie gereed en tijd om te vertrekken naar zoals dat zo mooi heet nieuwe verten. Jan en Ton met de servicebus en onze persoonlijke spullen als eerste weg om ongeveer negen uur. Jan en Annie met hun Californiacamper zouden daarna dus iets later vertrekken maar de accu begaf het dus waren er startkabels nodig. Hilarisch moment in de ploeg waar drie Jannen in samenwerken. Want toen Riet van de derde Jan aan deze laatste vroeg om Jan te assisteren met starthulp omdat de bus weigerde ging deze derde Jan achter de eerste Jan aan die al een half uur weg was. De tweede Jan stond naast zijn bus met de startkabels te wachten toen ie Jandrie weg zag rijden en dacht waarom gaat ie de andere kant op ? Of zou ie niet achteruit durven rijden ? Kunt U het nog volgen ? Uiteindelijk is alles goed gekomen en zijn Jan en Annie ook van start gegaan gevolgd door mij ………. een BMW start natuurlijk altijd en zouden Jandrie en Riet een dag nablijven om de eerste gasten te ontvangen. Zelf dus op weg via de tolweg Beziers – Perpignan-Orange- Montélimar en dan de binnenweggetjes op om nog een veertigtal kilometers dwars door de Ardeche te gaan teneinde Darbres te bereiken alwaar de camping Les Chamilles zich bevind waar de volgende tien tenten gebouwd zouden gaan worden. Darbres ligt niet zover van Privas af waar ik al enkele malen zelf met de kinderen en ex gekampeerd had en later met Daan en Sandra. Een heel mooie streek en leuke weggetjes er naar toe.

Direct die middag aan de slag en ‘s-avonds een onderkomen gevonden op de camping Las Arches c.a. 15 km verder waar wij nu in twee luxe mobile-home’s verblijven t/m c.a. 16 juni ……………

wordt vervolgd …………


TENTJE OP ZETTEN

Nou zeg maar gerust tent want deze types zijn ruim 3 meter hoog, voorzien van vaste slaapkamer met airco, vaste badkamer met douche en toilet een redelijk groot keukendeel en opzij nog aparte slaapvertrekken dus acht personen kunnen hier probleemloos slapen.

We zijn inmiddels aangeland op Serignanplage c.a. 100 km terug naar het oosten gezien af Prairie welke camping richting spaanse grens ligt. We hebben hier elk ons eigen mobile-home

Ik ben hier eerder naar toe gegaan om Jan en Riet op te vangen, een ervaren tentenbouwerechtpaar en samen hebben we een aantal van de twaalf mobile-home’s gereed gemaakt voor gebruik voor ons zelf en de nog te arriveren rest van de ploeg. Gas, water en electro aansluiten en zonnehemels plaatsen boven de veranda’s. De volgende dag begonnen met het complete team aan de grand-lodges, de eerder beschreven gigatenten.

De cateringmotor.
Het bekende verhaal van de werk en luxepaarden !

We schrijven inmiddels 7 juni en de grote tenten zijn zo goed als klaar. Het zat reuze mee allemaal en de volgende klus is het opzetten van de z.g. receptietenten voor de beheerders die overigens pas vrijdag komen. Ik zeg “pas” want de eerste gasten voor de mobile-home’s waar ook wij in zitten komen a.s. woensdag aan ………….. wij vertrekken waarschijnlijk donderdag naar de Ardeche alleen het onderkomen daar moet nog even geregeld worden 🙂

Ondertussen hier z’n gangetje, na het brengen van de ochtend koffie rond 10.30 uur rij ik naar de supermarkt voor het avondeten, net op tijd terug voor de lunch en ‘s-middags ben ik bezig met het klaar maken van een eerste MH voor de eerst komende gasten.

Keep in touch en houdoe


SUNDAY BLOODY SUNDAY

Vandaag een vrije dag en lichte twijfel over wat te doen nu. Een motorritje via de mooie kustweg naar Cadaqués waar aan het haventje het huis van Dali zich bevind of een wandeling in de buurt ( beetje de boel verkennen ) samen met collega Ton. Gekozen voor het laatste waarbij opgemerkt dat ik helemaal niets heb met plaatsen aan het strand laat staan in Frankrijk. Na c.a. 45 minuten gewandeld te hebben bereikten we de kust en vonden een beachclub voor koffie en bier waarbij wij bijna de enige gasten waren. Vriendelijk personeel, absoluut, hoezo vooroordelen Hans en de koffie was super ( heb ik ook “te” vaak anders meegemaakt ) alleen het had wat drukker mogen zijn.

Entree van de beachclub !

Vervolgens een wandeling over het strand en via de boulevard terug. Daar nog een soort hotdog gegeten met mosterd die zo scherp was dat de vlammen uit je uhh ………… openingen kwamen. Nog een lekker biertje op het terras en vervolgens richting huis, ‘s-avonds nog een dinertje ( catalaanse mosselen ) met de rest van het team, thuis koffie gezet en gedronken en de zondag was om.

Ja sorry, maar meer kan ik er ook niet van maken.


WE RAKEN OP DREEF !

Wij schrijven 29 mei en zijn dus alweer vijf dagen van huis en het ritme begint er in te komen.

‘s-morgens ontbijt verzorgen en als de ploeg aan ’t werk gaat begin ik met afruimen, afwassen, opruimen en een lijstje maken met benodigdheden voor de komende lunch en het avondeten. Vervolgens op de motor of lopend naar de supermarkt voor brood voor de lunch, (fris)drank en avondeten. Bij terugkomst koffie zetten voor het bakkie van c.a. 10.30 uur. broodjes klaar maken voor de lunch. Later samen lunchen, afwassen en daarna de ploeg helpen met leiding geven. Nou ja leidingen aangeven zul je bedoelen oftewel buizen voor de frames. Ik snap er nog steeds geen hout van.

Jan, de ploegleider in aktie …………. kijk, …… ’t is heel eenvoudig, dit buisje hou je met het dikke stukje aan de linkerkant en vervolgens moet dat rechtse kruisstuk hierdoor en dat moet je die op een na lange buis daar aankoppelen maar wel zorgen dat het hendrikje naar beneden zit en vervolgens haal je die bocht erdoor waarbij je wel moet opletten dat er twee verschillende bochten zijn en dat die voetplaat alleen naar rechts kan want als je ‘m links doet komt de tent ondersteboven te staan en da’s niet de bedoeling …………… nee, dat laatste snap ik maar voor iemand die met moeite de basisschool doorlopen heeft is koken een stuk makkelijker dus piep ik ‘m snel er tussenuit om bijvoorbeeld “jawel” piepers te jassen.

Die piepers liggen hier onder de broccoli !

Na het eten komt voor mij het allerleukste van de gehele dag ……………. via de notaris vastgelegd dat de ploeg moet afwassen en de kok mag toekijken, op dat moment ben ik natuurlijk weer geheel in mijn element. Dat koken , wonen en slapen doen we overigens in redelijk luxe verblijven waarbij een ieder z’n eigen vertrek heeft.

Met de opbouw van de tenten loopt het redelijk voorspoedig zeker voor zo’n kleine ploeg als thans, morgen Zondag een dagje vrij waarbij ik nog niet weet wat te gaan doen maar misschien een ritje richting spaanse grens . U verneemt het nog wel.


JA, DAAR GAAN WIJ WEER

Zul je net zien, 25 mei, een zooi regen achter de rug, sinds oktober afgelopen jaar niet meer op pad geweest. Je staat klaar om te vertrekken naar zuid-frankrijk en de rododendrons gaan weer bloeien. Rectificatie na een ingezonden kritische brief……….. “we zijn laatst nog 4 dagen in Epen in Limburg geweest.

Wat gaan we doen in zuid-frankrijk , nou zoals in 2019 in Spanje, tenten bouwen en koken. Ik had weleens geroepen “spanje destijds was leuk ” samen met Pedro op de motoren er naar toe, prima weer, leuke tijd maar of ik dat nu nog eens zou doen …………. kweenie. Maar ja, zit je sinds oktober thuis ( wel vermaakt met huis opknappen etc. ) komt er een uitnodiging voor werk op twee campings aan de middellandse zee en twee in de ardèche …….. tsja dan gaat het toch kriebelen zeker als je verneemt dat je weer op de motor daar naar toe kan, kortom bingo !

Dinsdag een mail uit Markelo met de vraag of ik de dinsdag daarop kon vertrekken ? Een vaccinatie had ik al dus de tweede moest uitgesteld worden, een pcr-test aanvragen, beetje nieuwe olie in de motor, bandjes op spanning brengen, waterdichte rugzak en grote motorkoffers van zolder halen kortom beetje regelen etc. en weg was ie. Vertrokken vanuit Monnickendam, op één tank van Amsterdam naar Luxemburg ( ik had nog 20 km te gaan ) om daar nog even goedkoop te tanken en op naar Beaune. Aankomst daar om 18.15 uur en op zoek naar een hapje eten.

Aan de overkant van het hotel was een wat duister restaurantje waar wellicht wat geserveerd zou worden. Binnen gekomen v.v. monddoekje zag ik een aantal kerels aan diverse losse tafeltjes zitten allen wachtend op eten. De keuken zou om 19.00 uur open gaan dus dat klopte wel. Op mijn vraag of ik alvast kon gaan zitten werd geantwoord “eerst betalen ” …………… huh…? Na mijn verbaasde blik kwam de volgende vraag …….. ik was toch wel chauffeur ? Tweede maal huh…? Kortom geen Scania onder de kont dan ook geen eten …… en of ik de tent maar wilde verlaten. Fransen deugen niet, stelletje azijnzeikers …………. de volgende dag moest ik dat inslikken want het meisje in het hotel welk mijn naar de kamer mee te nemen ontbijt samenstelde was uiterst vriendelijk en behulpzaam. Ik kon nog wat broodjes extra krijgen voor onderweg etc. kortom supervriendelijke mensen die fransen……………

Op naar Lyon, dwars door de stad, tussen de files door ….. haha heerlijk om zo te kunnen motorrijden. Na Lyon begon de tolweg weer maar daar had ik ff geen zin meer in dus over de N-weg richting Valance. Een schitterende weg pal naast de Rhône en halverwege een miniparkje met twee bankjes en wat schaduw dus tijd voor een broodje.

Dus ja, arbeiders en overige ongelukkigen daar zat de voorzitter weer eens te genieten, simpel broodje, lekker klimaat en een schitterend uitzicht . Na de kruimels uit de spreekwoordelijke snor geveegd te hebben opgestapt en verder gereden richting Canet en Rousillion t.h.v. Perpignan. Rond 18.00 uur aan gekomen en spullen uitgepakt bij de toegekende vakantie-bungalow nr. 6, de nieuwe collega’s van bungalow nr. 4 Jan en Annie waren al boodschappen aan het doen en andere Jan en Ton zouden rond 20.00 uur arriveren. Eerste taak was een pan eten produceren met de door Jan en Annie gekochte boodschappen. De Lidl zit op 100 m. afstand dus weer helemaal naar de zin.

Het huidige team aan het dessert.

De eerste tenten staan reeds en zojuist kwam het bericht door dat komende week bij de volgende camping het team versterkt wordt met een ervaren tentenbouwers-echtpaar waardoor deze kok potverdrie straks echt aan ’t werk moet.

Ik heb ook nooit rust ook.