HET BLIJFT LEUK !

Bovenstaand plaatje geschoten op de dijk tussen Volendam en Monnickendam tijdens een motortripje met JC en twee van diens vrienden. En wat doe je dan al zo’n hele dag voorzitter ? Nou, geen ene flikker en vooral veel lanterfanten was dan het antwoord. Tegenwoordig echter na inmiddels zes en een halfjaar lanterfanten is het antwoord ……………….. Nou, geen ene flikker en …………………… Nee, even serieus nu, ik geef mijn huidig leven een tien en doe natuurlijk best wel iets gedurende zo’n lange dag . Vandaag 19 juni bijvoorbeeld de laatste hand gelegd aan de bouw van een pergola in de tuin van dochterje-lief.

Kijken naar hoe anderen werken is natuurlijk ook vermakelijk daar kan ik ook dagen mee bezig blijven.

Dan was er alweer een week geleden iets wat bij mij althans behoorlijk wat indruk maakte namelijk de promotie van schoondochter Jolien tot Doctor. Daarbij aanwezig zijn vond ik zeer eervol en ja ………doe het maar even zo’n uur doorkomen terwijl je doorgezaagd wordt door wijze mannen over jouw stelling/onderzoek etc. Het liep gelukkig goed af en na afloop lekkere hapjes en champagne.

Dan is er nog iets anders leuks te vermelden . In de periode 1978-1990 werkte ik bij een uitzendorganisatie en kort geleden kwam ik via het www in contact met Guus Keser ofwel de oprichter van het gelijknamig uitzendbureau. Guus, inmiddels op leeftijd, tegenwoordig wonend in Canada en nog steeds voorzien van een jeudig soort ADHD oftewel enthousiasme vroeg mij om verhalen/anekdotes uit die tijd en heeft zich daarmee zo begreep ik behoorlijk vermaakt. Het ging o.a. over de valkparkiet op de balie bij de vestiging Roosendaal , mijn eerste standplaats destijds. Die wij gemakshalve ook maar Guus genoemd hadden, beroemd geworden omdat wij (Liesbeth en ik ) ‘m “the bridge over the river kwai” hadden leren fluiten. Het ging over de Rolls Royce (ex kon.Juliana ) waarmee ik getoerd heb lang voordat koning Willie en z’n Maxima er in zouden rijden tijdens hun trouwdag. Kortom verhalen zat en ter ondersteuning heb ik nog enkele foto’s opgediept o.a. over een en ander.

Dan zijn er nog de gewone dagelijks dingetjes zoals een bezoekje hier een bezoekje daar en natuurlijk weer een vakantietje op komst.

Samen met JC in de werkplaats van Daan geweest waarbij direct diens motor onderhanden genomen werd. Ook nog een bezoekje aan Rene en Yvonne op Marken waarbij direct opvalt dat dat beest meer haar op z’n onderarmen heeft dan zijn baas. En ja, buitenshuis eten doe je tegenwoordig maar binnenshuis maar dan buiten ………………….? Kunt U het nog volgen ? Hoog tijd om te stoppen.


FR.PAGE WUHAN ZEITUNG

Op 2 juni 2020 stond te lezen

繁體字 / 繁體中文字 / 繁體中文繁體字 / 繁體中繁體字 / 繁體中文字 / 繁體中文繁體字 / 繁體中繁體字 / 繁體中文字 / 繁體中文繁體字 / 繁體中

Nou, ze kunnen me nog meer vertellen met dat hele Corona-gedoe, maar ik ga weer lekker genieten.

繁體字 /


CORONAPROOF

Nou, ………… nog wel, we schrijven inmiddels 21 mei, zat gedaan sinds mijn laatste bericht maar niet spectaculair . Eigenlijk ook net op tijd terug gekeerd uit Florida eind februari want kort daarna ( citaat sukkel Trump ) brak ook daar een griepje uit. Wat heb je zoal dan gedaan Hans ? Nou onder andere een verkeerde investering. Zie hiervoor het verhaal van de opnieuw gelakte en gespaakte velgen van mijn brommert en bedenk dat als je daar flink wat geld aan uitgeeft en vervolgens die fiets inruilt je eigenlijk aardig stom bezig bent. Maar ja soms toon ook ik mij menselijk. Intimi weten dat ik al jaren kijk naar een vervangende motor voor mijn inmiddels 18 jaren in bezit zijnde tweewielig voertuig. Mijn volgende motor moet dit, moet dat, moet niet zus maar wel zo kortom dermate kritisch dat ik daar nooit uitkwam, talloze proefritten op aspirant vervangers maar toch iedere keer weer …………. “waar ben ik nu mee bezig” Betrouwbaar , kosten nihil , nog steeds bekijks en vragen. Het blijft een aparte die R1200C .

En dan ineens aandacht voor een R1200R.LC met natuurlijk rood erin. Kijken, zitten, kijken, nog eens rijden, toch eigenlijk ook wel apart. Nooit een R1200GS want daar rijdt heel Nederland mee. Nooit een zwarte motor want daar rijdt ook bijna heel Nederland mee , kortom rood ( en wit ) moest het worden.

De nieuwe met de oude op de achtergrond.

Aangeschaft dus maar, beetje personalizing toepassen en gaan maar ……? Ja, alleen waarheen ? Eerst nu nog ff de corona europa uit blazen en dan ….

Voorlopig maar de hartelijke groeten vanuit mijn achtertuin !


LUXE PERIKELTJES

Ja, dan kom je begin Maart terug uit Florida en dan breekt hier de pleuris uit …… niet geheel juist want pleuritus geeft een probleem rond de longen en corona erin maar hoe dan ook er brak wat uit. Nou, hier bij mij brak er ook wat uit alleen gelukkig niet een van deze longaandoeningen.

Dat zat dus zo ……………….. Voor Florida, begin Februari besloot ik om de wielen van mijn brommert te demonteren teneinde de velgen waarvan het chrome behoorlijk aangetast was te laten behandelen en te laten opknappen middels poedercoaten ( soort van spuiten ) om zo weer een paar mooie wielen te verkrijgen. Ja, sprak men in Joure dat gaat wel lukken, chrome eraf, schuren, coaten, opnieuw spaken , minder dan twee weken kost dat dus als je terug bent uit de States staan ze hier klaar. Klinkt toch goed zou je zeggen. Het beeld in mijn garage derhalve als hier onder .

Rond 1 maart , net terug uit Florida, Joure gebeld ……. en ? staan ze klaar ? Nou uhh nee, het chrome ging er niet af en moeten ze naar de ontchromer ( nieuw beroep ?) en daar heb ik geen nauwe contacten mee dus geen idee wanneer klaar. Twee weken later ……… ja ik geloof dat ze bij de coater zijn dus dat kan niet lang meer duren, twee weken later, volgens mij moeten ze klaar zijn en worden ze per TNT verstuurd naar Joure voor het voorzien van nieuwe spaken, 4 dagen later, ja uhhh vanwege de coronacrisis lopen ze achter met versturen maar ze komen echt hoor ………….. drie dagen later …….. ja ik heb ze binnen en ga ze nu spaken en balanceren/uitlijnen ……… mooi hè benauwd geweest voor niks dus dacht ik nog. Ik kan ze dus morgen middag ophalen ? Ja, geen probleem. Volgende dag een appje …….. uhh kéb nie genoeg nippels maar besteld bij BMW ……… liggen al klaar. Nou dacht ik, kan er ook nog wel bij, twee dagen daarna ………. kéb nog steeds geen nippels ……….. Dat was het punt waarbij er bij mij iets uitbrak (zie eerste zin) en de zon maar schijnen. IK WIL RIJDEN ! Maar ja zonder wielen ? ………. Uiteindelijk ……… ik haal nippels uit een ander nieuw wiel en dan haal je ze morgen in de loop van de ochtend op ………. jubel, jubel jubel………. die volgende ochtend ( vandaag dus ) krantje lezen in de tuin, zon op het bolletje, kopje koffie , kortom “la belle époque” en daar komt een appje binnen. Als je op dat moment je smartphone over de heg in de vijver wil gooien schiet je eigenlijk ook niet zoveel op dus dat maar niet gedaan en het appje gelezen ……….. Kun je ook vanavond komen ipv deze middag ? Nou dat kon er ook nog wel bij. ………………………. Wij schrijven heden 17.15 uur , nog geen nieuw appje ontvangen , ga zo maar wat eerder aan het eten beginnen want ik wil graag om 19.00 uur in Joure zijn en ik zweer je als ik die wielen straks in handen heb zal ik het rubber van de banden, de velgen, ja zelfs de beide ventielen hartstochtelijk kussen.

Intussen ga ik in gebed.

Update 20.40 uur. Ken je die mop van die gast die naar Joure reed om z’n wielen op te halen ? Nou die is dus niet gegaan want wegens technische (details) ……. werd het avondwerk en nu worden de wielen morgen rond 07.00 s’-ochtends voor de deur gezet ………… wat mij een rit naar Joure bespaart , “elk nadeel hep ze voordeel” volgens een hollandse filosoof ( die ook niet onverdienstelijk een balletje trapte ) dus met die gedachte gaan we straks maar slapen.

Update 01.55 uur. Badend in het zweet word ik wakker, ik heb zojuist gezien dat mijn slaapkamer langs alle wanden vol staat met motorwielen ……..ahhhhhhhh.

Update 11 april. 08.00 uur in de ochtend, in kamerjas naar de voordeur …………………………. nou, echt geen wielen Grrrrrr…….. ‘s-avonds 21.00 uur ………….. een telefoontje. Ben je thuis ? Indien ja breng ik de wielen met een uurtje …………….. uhhhhh nou kom maar.

Niet te geloven maar ze kwamen er echt aan …………. de volgende dag was dit het resultaat.

Niet te geloven…………………. “ik kan weer rijden”


MIAMI AGAIN

Miami verlaten nadat we op dag 1 aangekomen waren was zoals eerder vermeld een crime ! Je rijdt na de luchthaven richting een snelweg en staat voor de oprit al geheel vast, echt vast dus m.a.w. 15 minuten doen over minder dan 500 meter. Zeker een uur kostte het ons om uiteindelijk een beetje te gaan rijden. Zeven banen en beginnend met stapvoets, ongekend, ja ook dat is Amerika. Ook vanaf “the Key’s” naar ons hotel in Miami zeer rechte eindeloze wegen met almaar stoplichten. Je vergist je telkens in hoe groot die stad is en hoe lang c.a. 40 kilometer naar niet eens het centrum duurt met al die f… stoplichten. Buiten de stad op de interstate is het andere koek …………… ruimte zat, keep you lane, rechts inhalen dus toegestaan en wijdse vergezichten die als je nauwelijks 100km/uur mag rijden eindeloos voorkomen. Onderstaand wellicht een wat saai videootje geeft hier een beeld van maar als je rondom en ver weg kijkt krijg je een indruk van de ruimte en daardoor het ook relaxte verplaatsen van A naar B.

Maar goed …….. terug naar de laatste twee dagen in Miami. Uiteindelijk aangekomen bij ons hotel waar wij voor “the Key’s ” al een keer geslapen hadden, inchecken/uitpakken en direct maar richting “south beach” een dynamisch deel van Miami met strand, gigantische hotels, gezellige winkelstraten en deels een mooie architectuur aangaande bebouwing. Art-deco is de stijl die daar veelvuldig gehanteerd is en echt leuk om die typische kenmerken daarbij waar te nemen. Ook ons “Zen-hotel” had zulke stijlelementen.

Even parkeren op een rustig plekje op south-beach om m.b.v. een plattegrond te bepalen waarheen en hoe.

Opvallend is hier hoeveel spaans er gesproken wordt, soms bij de lunch maar ook in het restaurant ‘s-avonds een serveerster die nauwelijks engels sprak en waar het maar goed was ( voor ons dan ) dat op de kaart ook e.e.a. in het engels stond weergegeven zodat we een redelijke keuze konden maken. Aan de overigens heel aardige dame hadden wij daarbij niet zo veel. Toen ik na afloop niet om “the cheque” vroeg maar “la cuenta por favor” kreeg ik twee opgestoken duimen. Nou kun je dat ook uitleggen als ” blij dat ze opzouten” maar ik zag het die avond iets positiever.

Aan alles komt een end, zelfs je leven ( als je lang genoeg wacht ) maar Florida was uiteindelijk heel leuk “voor een keer” zeiden we er achteraan. New York, Washington, Philadelphia en natuurlijk de westkust vonden wij nog leuker en voor de overige staten ( er is nog zoveel te zien daar ) gaan we een keer enkele maanden uittrekken waarbij het voertuig al klaar staat.


KEY WEST

Voor wij op weg gingen naar Key West eerst twee dagen verbleven in Fort Mayers. De buitenhuizen (hout natuurlijk ) van Edison en dat van Henry Ford bezocht. E.e.a. samen met een museum/tentoonstelling van beide heren aangaande hun uitvindingen/verdiensten, heel interessant. Beiden wel behorend tot “the happy few” natuurlijk wat o.a. tot uiting komt als je de plaats van beide huizen, het uitzicht, de prive aanlegsteiger en het zwembad ( c.a. 1930 ) aanschouwd.

Hierna afgezakt naar Napels een luxe plaats voor gefortuneerde pensionado’s. Bijna alle huizen hier hebben insteekhaventjes, boothuizen, aanlegsteigers etc. voor de “zeer bovenmodale” scheepvaart. Eerst aan het strand de zon onder zien gaan in de Golf van Mexico.

inclusief door het beeld vliegende pelikaan
inclusief door het beeld vliegende pelikaan
Inclusief in het beeld staande baviaan.

Daarna zagen wij kans een tafeltje in een restaurantje te scoren aan de plaatselijke strip aldaar waarbij Convertible Rolls, Bentley en Maserati’s in meervoud voorbij kwamen zoeven.

Na twee dagen, we waren inmiddels beland in Miami, de geplande rit naar de “Key’s ” , te beginnen bij Key Largo en geheel aan het einde Key West. Bij ons vandaan zo’n 240 km waarbij via een smalle tweebaansweg en gemiddeld 70 km/uur je een groot deel van de dag kwijt bent. Onderweg bij Brutus Fishmarket een heerlijke lunch en tegen 16.00 uur eindelijk Key West. Heel leuk, heel apart, bijna uitsluitend houten huizen vanaf c.a. 1900 zo ook ons ( peperdure ) hotel dat stamde uit 1897.

Duvalstreet Key West

Heel interessant was de woning van Ernest Hemmingway die hier woonde tot 1940 waarna hij naar Cuba verhuisde met een nieuw liefje. Overigens …… ook dat huis in Havanna hebben we ooit bezocht. We zijn geweest bij “the little whitehouse” het zomerverblijf van zeven presidenten w.o. Roosevelt, Truman en Kennedy. Je kon jezelf laten fotograferen op het meest zuidelijke puntje van de USA c.a. 150 km af Cuba. Daar stond een rijtje wachtenden en daar heeft de voorzitter geen tijd voor dus die puist maar op een afstand op de plaat gezet inclusief malloten die daar wel voor in de rij gaan staan. Dan was er ook nog Sloppy Joe’s , de kroeg waar Hemmingway wel kwam maar het schijnt dat de echte kroeg c.a. vijftig meter verder in een zijstraat was.

Het hotel was het goedkoopste wat te krijgen was maar peperduur. Je kreeg dan wel een kleine kamer met airco die meer herrie dan koelte gaf, een zeer matig ontbijtbuffet waarbij een 70-jarige in hotpants met blond geverfde haren compleet met uitgroei onnozel liep te doen (Bij een buffet doe je als gast immers alles zelf ) waarbij ook opviel dat op de vierkante bar op alle windrichtingen glazen potten stonden voor de tip. Nee, het hotel vond ik niet echt tiptop dus werd het ook geen toptip.

De pier met lifemusic.

Maar voor de rest, echt waar , vonden wij Key West de moeite waard. Op de terugweg wederom een perfecte lunch bij Brutus Fishmarket.


AMERICA GREAT AGAIN

Dan kan dus alleen in Amerika,….. een politieauto met een bon op de voorruit.

Een land van uitersten, je valt soms van de ene verbazing in de andere. Extreem dikke mensen, junkfoodtenten op iedere hoek en in shoppingcentre’s soms vier naast elkaar en nog vier er tegenover. Eenpersoonsporties waarmee je een weeshuis kunt voeden, bekers Cola gelijk emmertjes. Pickup-trucks, sedans, SUV”s alles is hier groter dan groots. Winkelpersoneel overdreven aardig en wat ons ook telkens weer opvalt …………. daar waar het megadruk is, vanmorgen een heuse groentemarkt en een kunstmarkt, niemand heeft haast alles gaat er gemoedelijk aan toe, geen voordringen alles volkomen relaxed.

Een heuse groentemarkt niet in de Ardeche maar echt in Saint.Peterburg USA !

Twee dagen Tampa aan de westkust en o.a. geweest naar Yborcity een deel van Tampa waar ooit rond de twintiger jaren van de vorige eeuw cubanen zijn neergestreken en waar nog steeds een levendige handel is met de fabricage en verkoop van sigaren. Aan het begin van de wijk een bordje met als opschrift ” Hictoric centre” , wat je in de meeste gevallen met een korreltje zout moet nemen, ’t stelt meestal geen zak voor, hier echter heuse oude panden met veranda’s op de eerste verdieping, leuke oude kroegjes en regelmatig pandjes/winkels waar men actief was met sigaren rollen. Een oud trammetje rammelt er doorheen kortom net Cuba in het klein.

Dat trammetje brengt je overigens gratis naar het modernere/huidige Tampa en terug.

De volgende dag een bezoek aan het Dali-museum in Saint Petersburg waarbij voor ons de teller inmiddels op vier staat want eerder waren wij in Spanje al in zijn museum in Figueres, in zijn buitenhuis in Portlligat/Cadaques en in zijn kasteeltje in Pubol waar hij ook ligt begraven naast Gala zijn muze.

Hier in Saint Petersburg een geweldige collectie, naar men zegt de grootste buiten europa ziet men kans om spectaculair tentoon te stellen. Door een app. te laden en vervolgens met de camera aan je I-phone t richten op het schilderij komt e.e.a. tot leven en zie je details die voorheen nauwelijks zichtbaar waren. Echt geniaal en zo leuk om te zien en doen.

De volgende dag op weg naar Fort Myers om daar eens twee dagen rond te sjouwen maar daarover later meer. Houdoe , ik val nu m’n bed in !


VUURPIJLEN VERBODEN !

Omdat na een dag later vertrokken te zijn ook nog bleek dat men niet in Orlando zou landen maar uitsluitend in Miami hadden wij ook het afhaalpunt van de huurauto laten aanpassen naar Miami omdat we het voorstel van TUI om ons te vervoeren naar Orlando met een shuttle niet zagen zitten. Nee comfortabel met een eigen rentalcar leuk ons iets luxer en sneller. Nou dat hebben we geweten, Het begon al in Miami waarbij het ons meer dan een uur kostte om die stad uit te komen.

Miami uitrijden rond een uur of vijf.

Daarna volgden nog ruim 400 km in het donker en als je dan net tien uur vliegen achter de rug hebt in niet de juiste conditie ( verkouden/keelpijn ), ik heb nog nooit zo naar een bed verlangd als die avond. Half zeven op staan om om tijd op Schiphol te zijn , vliegen tot c.a. 14.45 uur dan je horloge zes uur terug zetten en vervolgens om 22.45 aankomen in het bewuste hotel ………. nou ik geef toe, …………… dan heb je aan mij geen gezellige gast.

Maar dan …………………. een perfect hotel, twee grote kingsize bedden, s’morgens een prima ontbijtbuffet en vriendelijk personeel. We hadden er zin in, Daytona laten schieten en direct naar Kennedy Space Center.

Het woord indrukwekkend was niet voldoende ……………. $57,- p.p. is niet weinig maar dan krijg je ook wat. Met een bus ( c.a. 6 km ) wordt je mee genomen naar de reusachtige lanceerplatforms waaraf destijds de gigantische raketten voor o.a. het Apollo ( maanlanding ) en spaceshuttle gebeuren plaats vonden. Halverwege op de terugweg een hal in waar menig scheepsbouwer jaloers op zou zijn met daarin de gigantische raket met daarin de maanlander en terug naar het hoofdgebouw waarin een spetterende show rondom de spaceshuttle die daarna als het scherm omhoog gaat ook levensecht te voorschijn komt, gigantisch wat een apparaat !

Korrtom een geweldige dag en veel gezien. De volgende dag gepland voor Tampa een stad 180 km naar het westen aan de golf van Mexico.


NEUSJE UITDEUKEN

Op bovenstaande foto is natuurlijk niets aan het neusje te zien maar …………….
De dag begon goed, ontbijtje, trein af Purmerend naar Schiphol, kopje koffie daar , inchecken/koffers droppen en vliegtuig in. Comfortstoelen dus lekker wat beenruimte, filmpje voor de neus en boven de Noordzee een knal en oranje flits en even later de mededeling van de piloot dat het vliegtuig zou blijven vliegen maar wel terug moest naar Schiphol. Dus zitten we nu gezellig ipv in Orlando in het Ibis-airport-hotel nabij Badhoevedorp en is men een eindje verderop het deukje in de neus van het toestel uit aan het deuken.
Wordt vervolgd.

We kregen een hotel, lunch, diner etc. aangeboden ivm vertrek de volgende dag. Een crime om in de shuttle naar het hotel te komen, druk,druk,druk. Er was n.m. ook een teruggekeerde KLMvlucht met een kapotte airco. Vandaag dus maar een nieuwe poging gedaan . Dat wachten buiten op die shuttle in de kou was niets dus ’n ubertje besteld. Da’s toch wel reteluxe …….. we kwamen beneden in de lobby en hij kwam al aanrijden, aardige gast die ons rap naar schiphol bracht, inchecken ging ook supersnel dus nu maar wachten op vertrek.

We hebben exact dezelfde comfort stoelen waarbij ik hoop dat er niet schoongemaakt is want ‘k heb gisteren m’n krant en pen in het stoelvak laten zitten dus met een beetje mazzel zit eea er nog………. niet dus.


UPGRADE

Stom grapje van mij in Londen. Zie ik een exclusieve Aston Marton V12 staan en kan ik het niet laten te app.en dat Herz een upgrade toekende t.o.v. het oorspronkelijk gehuurde basisautootje. Nou, ……. zelfs geen basisautootje dit keer maar via een z.g. Oistercard per subway door heel Londen wat zelfs een stuk makkelijker is want autoverkeer staat hier regelmatig vast. Wat ook vast staat is dat ik als zevenjarige uit de kast kwam als autofiel en sindsdien een zwak heb voor Dinkytoys, Corgytoys, Matchbox en overige schaalmodellen . In mijn werkkamer (briljante benaming voor een vertrek van iemand die geen flikker uitvoerd ) heb ik reeds lang een kleine vitrine met “inmiddels” alle voertuigen op schaal 1:43 zijnde kopieën van de auto’s die ik gehad heb en de DS3 welke nu nog in ’t eggie in de garage staat. Alles heb ik in ’t klein …………… mijn eerste, …… een witte Fiat 600, de volgende, een Fiat 850 sportcoupé, een 2CV, een behoorlijk aantal leaseauto’s en de drie cabrio’s die ik in de loop der jaren in bezit gehad heb.

Na een paar gezellige kerstdagen met de familie en een leuke jaarwisseling met de buren in de straat de volgende dag naar Londen want ja ……. we waren dit jaar nog niet op reis geweest. Waar je altijd weer even aan moet wennen hier zijn de prijzen. Londen is op onderdelen duurder dan elders in Engeland. Musea zijn gratis maar aparte tentoonstellingen, Kensington Palace ( o.a. woning van Diana ) waar de entree al snel op loopt naar £24,- wat neer komt op €28,- is toch ff wennen. Een glas wijn in pub of restaurant kost minimaal het dubbele maar goed, je komt hier ook niet elke week en voor mij als anglofiel zijnde ( ja, ook al ) blijft het een topland. Het weer zat mee, slechts een enkele druppel regen, af en toe een mager zonnetje kortom ’t was weer genieten. Kom je er ook nog achter dat ze een straat en zelfs een park naar je vernoemd hebben. Wat wil je nog meer.

Met de underground raas je van spot naar spot waarbij het mij wel opviel dat gelijk Amsterdam en bijvoorbeeld Giethoorn het hoe langer hoe gekker wordt met de drukte. Portobello-road met z’n antiekwinkeltjes en marktstallen bijvoorbeeld. De laatste keer was ik hier kort na het stoppen met werken al weer bijna zes (heerlijke) jaren geleden en was het gezellig druk hier. Nu helaas kon je over de hoofden lopen van een vreemd soort mensenras genaamd “selfiemakers” hetzelfde gold voor Towerbridge, Bondstreet en Oxfordstreet. Harrods, Selfridge idem dito. In de buurt van Harrods heb je een ander warenhuis n.m. Harvey Nichols. Since 1835 vermelden zij trots. Met een lift kun je buiten de winkel om naar het boven gelegen restaurant waar het een stuk rustiger was en waar bij wijze van spreken meer bediening ( keurig gekleed ) rond loopt dan er gasten waren.

Je spreekt daar niet van eten dus hebben wij koffie en taartjes tot ons genomen .

Onbelangrijk detail voor een heer Bommel …..zo iets heeft wel een zekere prijs.

Buiten gekomen stapten wij weer snel in de gereed staande automobiel………

Waarna ik wakker werd in de metro ……

Nee, flauwe kul natuurlijk allemaal , hoewel , de dure koffie bij Harvey’s was echt. Wat ook echt echt was, we keren nu terug naar streetlevel waren de scottisch eggs. In niet alle pubs te vinden maar voor een vriendenprijsje vond ik ze de laatste dag gewoon bij de Tesco oftewel de engelse Jumbo. Ooit een keer gegeten in een pub in Edenburgh en best wel (engels ) lekker.

Nou, wat hadden we nog meer ……. het V&A oftewel Victoria and Albertmuseum. Gezien de tijd niet zo lang in door gebracht, maar dat komt wellicht nog wel een keer. Het gebouw, de inhoud kortom alles hier is groots en indrukwekkend.

Volgens Sandra was alles groot hier.

Kortom Londen was leuk, inmiddels weer thuis, beetje gaan sporten , eind deze maand naar de classic autobeurs in Maastricht en dan gaan voorbereiden op Florida in februari …………. ‘k eb er zin in ……………..