Bovenstaande yell maakt veel duidelijk als je mijn blog van februari “Festina Lente” leest. Aan een serie voorwaarden moest voldaan worden om er voor te zorgen dat we een keertje naar “mijn” favoriete vakantieland zouden gaan.
Na een paar leuke dagen in Frankrijk ( we hadden de fietsen bij ons ) waarbij de omgeving van Duinkerken en Calais geinspecteerd werden alsook de nodige terrasjes en restaurantjes uiteindelijk via de kanaaltunnel naar Great Brittain. Mooi weer moest er zijn, aangename temperatuur, het pond-sterling moest een gunstige koers hebben kortom een normaal mens had de moed allang op gegeven maar dat ben ik nu eenmaal niet dus na de tunnel uit gekropen te zijn op weg naar Weymouth aan de zuidkust. Een airBNB-adres bij Cathy en Marco waarbij wij naast eigen slaap en badkamer ook de beschikking hadden over de woonkamer en keuken. Weymouth is een leuke plaats met veel pubs en restaurants waar je goed kan eten waarbij er veel vis op het menu staat.
Heerlijk al die verse visproducten.
Alleen als je die ogies nog ziet zitten ?
Mooie stranden en strandjes dichtbij dus wat dat betreft was ik de “sjaak ” . De volgende dag al lag deze knul onder een parasolletje overigens met een goed boek en 40 meter verder was “the Covehouse Inn” met lekkere cider van de tap dus dat viel uit te houden.
Een voorzitter waardig.Het aspirantlid kan er overigens ook wel wat van.
De volgende dag besloten om de stad Bath te gaan bezoeken c.a. 120 km noordelijk van Weymouth. Het grootste deel van die rit (into the country) gaat over smalle tweebaanswegen en vaak door dorpjes ……. zoooohhh leuk. Als je een Inn voorbijgaat vaak voorzien van de mooiste uithangborden getiteld “the grey wolf” , “the hunters moon” , “the kings crown” en allerlei andere leuke namen , vakwerkhuisjes, cottages met veel bloemen en altijd “the hanging baskets” en niet te vergeten de nog steeds in gebruik zijnde rode telefooncellen dan voel ik mij zo thuis in dit heerlijke land met die over-over-over beleefde mensen die zich drie maal verontschuldigen in een restaurant bijvoorbeeld als er een lepeltje verkeerd ligt. Kortom zo’n rit alleen al is genieten. Halverwege kwamen wij door het plaatsje Sherborn op zoek naar een koffieadres.
Geslenterd door het stadje, koffie gedronken, leuk restaurantje gevonden voor die avond op de weg terug en verder gereden richting Bath. Ik was er ooit 25 jaar geleden geweest en wist dat ik nog foto’s had van de kinderen zittend in het park daar in ouderwetse deckchairs . Dat park en die deckchairs waren nog steeds aanwezig en dan krijg je dus na enig geapp de volgende fotoserie.
Park in Bath/aarbeien
Park in Bath/lui varken
Park in Bath/uitzicht
Park in Bath/ JanCarel 1993
Een mooie oude plaats beroemd om z’n oude romeinse baden en waterpartijen in de “river Avon”
Zoals gezegd een mooie oude stad met grote voorname huizen, een heerlijk (engels) park, kortom wij hadden een leuke dag daar en tegen zevenen op weg naar de auto die buiten de stad geparkeerd stond kwamen we bij toeval bij een roeiclub/botenhuis aan een zijarm van de Avon. Heerlijke atmosfeer daar waarbij je jezelf ( zoals in Oxford en Camebridge) al ziet staan op een gehuurde punter gekleed in gestreept colbert v.v. platte strohoed …………….. ????
Na de dakpannenreparatie bij Wim en Cisca in de Dordogne de volgende dag de boel ingepakt en op weg naar huis. Mijn I-phone welke ik gebruik op de motor voor navigatie kreeg wat problemen met opladen en onderweg in de stad Chateaurouge na enig vragen op zoek gegaan naar “Happy Phone” voor een nieuwe battery , om daar te komen raakte ik in gesprek met een aardige gast bij een makelaardij die even zou meelopen naar het juiste adres waarbij ik de motor bij hem voor de zaak kon zetten en hij er op zou passen. Happy Phone, een zaakje van 3×3 meter bevolkt met 3 hipsters vroeg 20 minuten de tijd en €20,- en dan had ik een nieuwe accu in de phone. Da’s natuurlijk lachen als je bedenkt dat e.e.a. bij Apple zelf het vijfvoudige kost en je echt niet met 20 minuten weg bent. Terug naar de makelaar in de tussentijd waar ik koffie kreeg aangeboden en in gesprek raakte met mijn gastheer welke ook de eigenaar bleek te zijn en en-passant vertelde zelf 35 motoren te bezitten ! 35 motoren ?? Hij liet diverse foto’s zien met zelfs o.a. een 49cc Zundapp en zei ….. ach …… als ik geen huizen zou verkopen verkocht ik motoren. Na de gerepareerde phone opgehaald te hebben ging ik terug naar de makelaardij om afscheid te nemen echter de gast was inmiddels telefonisch in gesprek en met een ferme highfive namen wij zonder woorden afscheid. Toch aardige jongens die Fransen.
Nog één hotel even na Parijs en de volgende dag retour in Drenthe waarbij ik een kleine drie weken had om bij te komen van de afgelopen spaanse zes weken want op 23 juni zou ik op vakantie met Sandra en daar zeg je toch geen nee tegen alleen wat doe je in die tussentijd …….. nou arbeiders en overige ongelukkigen de voorzitter had een leuk project op en rond het circuit van Zanvoord waarbij JC en ik een mini-slipcursus kregen in de I3 oftewel de electrische BMW.
Hartstikke leuk en soms nog verdraaid lastig op die gladde stukken maar daar ging het natuurlijk juist om.
Nog vele malen leuker was het rijden richting Heemstede met de hybride I8 waarbij wij onderweg wisselden van cabrio-uitvoering naar coupé
Een fantastische ervaring die zo’n tijdje thuis zijn natuurlijk weer extra leuk maakt.
Ja ja, het is zover, het moment van afrekenen is daar. Dat ik in de hemel kom is zo klaar als een klontje. Zo’n hartelijke en sympathieke vent kunnen ze wel gebruiken tussen die miljarden lui die afgelopen eeuwen het aardse verwisseld hebben met het hiernamaals. Wel druk daarboven lijkt mij, moet een goed logistiek systeem zijn wil je elkaar nog weten te vinden. Dit alles bedacht ik toen de auto kwam voor rijden om mijn motor op te halen en op de deur van die auto de naam van de zoon van …….. vermeld werd.
Ja, Jezus zelf kwam om mij op te halen.
Echter de reis ging naar Huesca een stad zuid van de Pyreneën naar de BMW-dealer. Ook leuk toch …… kan ik achteraf vertellen want de veronderstelde ellende aan mijn motor bleek slechts een gaatje in de uitlaat welk simpel gedicht kon worden waarna ik zonder kosten mijn reis kon voortzetten.
Een dag ervoor was ik al in de Pyreneën in het plaatsje Pobla de Lillet waar je de “jardin de Artigas” vindt ontworpen/aangelegd door Gaudi. Een zeer aparte tuin met mozaiek, sculpturen, een grot, vreemde bruggetjes etc. Niet heel groot wel zeer apart en eigenlijk wel te verwachten als je de architectuur van Anthonie Gaudi kent.
De volgende dag naar Pau in Franrijk maar nog steeds in de Pyreneën wel via het dorpje Canfranc. Via motorvriend René ooit vernomen dat daar in het nog spaanse deel een station ligt, majestieus, stijl Kurhaus en ooit in 1912 geopend door de spaanse koning Alfonso de XIII en sindsdien nauwelijks gebruikt. Een gigantisch bouwwerk tussen de bergen op c.a. 1100 meter hoogte en thans behoorlijk in verval. Een heel bizarre setting eigenlijk waardoor toch wel apart om te aanschouwen.
Eenzame motorrijder bezoekt Canfranc.
Onderweg hier naar toe komend vanaf Jaca tref je het motormekka aangaande wegen en scenery. Het rijden daar met perfect asfalt, schitterende bochten en dito landschap is ongeevenaard.
En helemaal alleen voor jou.
Inmiddels na een hotel in Pau beland in de Dordogne nabij Bergerac bij Cisca en Wim. Twee dagen staan gepland hier in hun leuke huis op de heuvel en morgen verder.
Eerst nog even wat arbeid verrichten aan hun huis en dan laten ze mij los voor weer nieuwe avonturen …………….. nou ja.
We schrijven inmiddels 24 mei en ik ben een maand van huis. De ploeg is twee dagen geleden vertrokken en ik heb besloten nog even te blijven hier. Pedro is naar een appartementje in Blanes waar zijn Rinske zich bij ‘m zal voegen en ik ga doen waar ‘k goed in ben n.m. lanterfanteren. Lekker het gehele mobile-home voor mezelf. In het straatje waar mijn hutje tussen de vele andere staat ben ik de enige aanwezige. Lekker een beetje zonnen, beetje lezen, beetje appen, beetje nadenken over allerlei leuke dingen en hier aan dit stukje werken. Voor dat je het weet ben je al weer veel te veel aan het doen. Eergisteren om 08.00 uur vertrokken naar Barcelona over de tolweg en terug via de kustweg langs Blanes waar wij met z’n drieen hebben gegeten.
Barcelona is een fantastische stad, zeker nu in Mei waarbij het niet achterlijk druk is met touristen. Het hoofddoel was het Palau Güell, een stadspaleis gebouwd door Antoni Gaudi. Zoals alle bouwsels van deze architect kijk je ook hier je ogen uit en verwonder je je over de merkwaardige oplossingen voor bouw en inrichting. Gebaseerd op ronde vormen van de natuur en wars van alle meetkundige en euclidische geometrie. Vanaf het dak een geweldig uitzicht over Barcelona met in de verte de Sagrada Familia een ander bouwseltje van Gaudi.
Vanaf het dak van het Palau Güell
Zwervend
door
Barcelona
Heerlijke capucino.
Het was niet heel druk op de Ramblas maar toch vind ik het veel leuker om door andere steegjes en straatjes te slenteren en daar zijn er zat van hier.
Zoals gezegd via de kustweg terug in de namiddag, heerlijk in de zon en op z’n spaans/italiaans dus in korte broek en t-shirt en de motorkleding in de koffer.
Vandaag en morgen minder goed weer hier maar zondag tijd voor een gepland tripje naar de pyreneën waar diezelfde Gaudi in La Pobla de Lillet zelfs tuinen aangelegd zou hebben. We gaan het zien ……………..
Bovenstaande foto genomen in het zeer oude stadje Pals met aan de gevel van het stadhuis spandoeken waarop “laat onze politieke gevangenen vrij” , maar straks daarover meer.
Of hoe een stel mafkezen het in het hoofd kregen om per motor naar Spanje te rijden (c.a.1600 km) om daar voor Rent-a-Tent een bungalowtentenverhuurbedrijf in het voorseizoen tenten op te gaan bouwen waarbij de voorzitter zich uitgegeven had voor kok. Dermate overtuigend dat ik nog aangenomen ben ook. Als de lui die ik moet gaan voeden niet horizontaal naar Nederland terug komen is de missie geslaagd.
Wij schrijven 19 februari en ja het is nog geen lente maar buiten ( af en toe 15gr. ) lijkt het er wel op. Ook lente in mijn hart want ja het is zo ver, ik heb S. met haar eeuwige zonnebedjes, strandjes en zomersweercomplex eindelijk zover. Ik heb een voorzichtige toezegging om in juni dan eindelijk een keer samen naar Engeland te gaan. Veel mitsen en maren maar optimist als ik ben passen we daar ook wel weer een “sleeve” aan. Mocht het daar hard regenen dan hebben we Kroatie in gedachten, welliswaar een eindje de andere kant op maar da’s slechts een detail. Dit pamflet dus grotendeels gevuld met afbeeldingen van strandjes in Engeland want ja je moet alles uit de “closet” trekken ” to convince my lady ”
Het voelt bijna als Adriaan en Olivier, de verhalenreeks van de schrijver Leonard Huizinga over een tweeling die telkens begint met de monumentale trap van het gemeentehuis te Rittenburg waar weinig van overblijft nadat Adriaan iets te nonchalant de Rolls-Royce parkeert en nadat de stofwolken opgetrokken zijn opmerkt . Het gemeentehuis van Rittenburg “had” een monumentale trap.
Je kunt hebben een fantastisch leven. Dat kan o.a. doordat je fantastisch aan het leven bent en dan alles overziend ………. ‘k eb toch eigenlijk wel een fantastisch leven ……… zo.
